-'๑'- การเดินทาง...บนเส้นทางแห่งการเวลา -'๑'-

   เหมือนกับว่าเวลาผ่านไปไม่นานที่ได้เข้ามาใน blog ตัวเองแต่ทุกครั้งที่เข้ามามันให้ความรู้สึกว่าอารมที่อดทนได้มันเกิดขีดจำกัดแล้วล่ะมั้ง เมื่อยามอารมดี รึอารมไม่ดีแต่หาทางออกได้ก็จะไม่นึกถึง blog นี้แต่พอมีปัญหาที่ทำให้คิดมากกลับคิดถึงมัน ต้องยอมรับว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ยังรู้สึกว่ายังควบคุมอารมตัวเองได้ไม่ดีนัก ยังรู้สึกว่ามันระเบิดง่ายเหมือนเดิมแล้วเอาอารมมาก่อนสติทำอะไรลงไปแบบไม่ได้คิด ทำผิดซ้ำๆ ซาก หลายปีผ่านมาโลกที่อยู่ยังแคบเช่นคนผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านมาและผ่านไปแต่ในมุมมองของสิ่งมีชีวิตที่สามารถคิดพิจารณาได้นั้นรู้สึกได้ว่า มันยังแคบอยู่    ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ หรือวันต่อๆ ไปจะเป็นยังไง เส้นทางของเวลาจะสุดลงที่ตรงไหน

     นานมากแล้วนะที่ไม่ได้อัพ blog รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปไวมากๆ พอถึงเดือนมกราทำให้นึกถึงว่าปีที่แล้วเดือนนี้เรากำลังทำอะไร พอนึกขึ้นมาได้ก็รู้สึกว่าปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นเยอะแยะมากทีเดียว มีทั้งความสุข และเสียใจปีนี้เหมือนจะเริ่มด้วยดี แต่มันก็เป็นได้แค่การคาดเดาเพราะว่ามันไม่ได้ดีไปซะหมด ยังรู้สึกเหงา รู้สึกเสียใจเวลาต้องอยู่ตัวคนเดียวอยู่คนเดียวเหมือนโดนย้อนอดีตภาพที่ทำพลาดไปเหมือนย้อนกลับมา

     หลายวันมากแล้วที่ไม่ได้อัพหรือเพราะว่ามันมีความสุขเกินไป หรือว่ามันยุ่งกินไป หรือว่ามันเศร้าเกินไป อันนั้นตัวผมก้ไม่รู้เหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่มีความรู้สึกที่อธิบายให้ใครไม่เข้าใจผมก็ต้องกลับเข้ามาในนี้ มันเป็นเหมือนที่รองรับอารมณ์ยามเหงาซะมากกว่า จริงๆ ก็ไม่ได้หวังให้ใครมาเข้าใจในตัวผม แต่ถ้ามีมันก็คงดีพึ่งเข้าใจว่า "ยิ่งรู้จักความสุขมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเข้าถึงความทุกข์มากเท่านั้น" ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตที่ดูจะใกล้เคียงกับแต่ก่อนแต่มันต่างออกไปนิดหน่อยจากสังคมที่กว้างมากตอนนี้ผมบีบมันลงด้วยความคิดของผมผมคิดว่าการที่มีคนคุยด้วยเพื่อนเยอะๆ มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีมากเท่ากับการหาคนเข้าใจผมพูดคุยได้ แต่แม้ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าคนๆ นั้นจะมีตัวคนอยู่ไหม

 

 

 

 

 

 

                      

     เราเคยรู้กันมาว่าความรู้สึกบางทีมันจะแสดงออกมาได้จากการแสดงออก และสิ่งที่ดูง่ายที่สุด คือ ท่าที แววตา และ รอยยิ้ม คนเราทุกคนย่อมเคยยิ้มบางคนยิ้มทั้งเจอสิ่งที่ไม่ดีและสิ่งที่ดีเราก็เป็นคนนึงที่ชอบเห็นคนยิ้มเพราะคงไม่มีใครอยากเห็นคนแยกเขี้ยวใส่หลอกว่าไหม จะว่าไปก็นานเต็มที่เราได้รู้จักกะรอยยิ้มรอยยิ้มหนึ่งทุกครั้งที่เห็นมันทำให้รู้สึกดีมากๆ ไม่ว่าจะอารมเสียหงุดหงิด เครียดอะไรแค่เห็นรอยยิ้มนั้นมันก็ลืมไปทุกอย่าง จนมาวันนึงที่เรานั้นอยากได้รอยยิ้มนั้นมาอยู่กับเราตลอดไปทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางแต่การจะไม่ทำอะไรเลยมันก็ดูไร้ค่ามากๆ มันทำให้เราถึงกับเปลี่ยนตัวเองในระดับหนึ่งจากคนที่จะไม่แสดงออกมากนัก เลยตัดสินใจว่าจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ เราได้บอกบางอย่าง และทุกอย่างจนหมดแต่ก็อย่างที่คาดไว้มันไม่มีทางจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้แต่เรายังยืนยันว่าเราจะทำสิ่งนั้นแม้ไม่มีหวังก็ตามรอยยิ้มๆ นั้นเปลี่ยนเราไปมากทีเดียวจากคนที่ไม่เคยจะทน ไม่เคยจะพยายามจนผ่านพ้นมานานสิ่งที่เราไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามเราก็ได้รับรู้ถึงว่าที่เป็นจริงไม่ใช่ว่ารอยยิ้มนั้นจะหายไป แต่รอยยิ้มนั้นไม่มีทางยิ้มเพราะตัวเราได้เรารู้ว่าเราไม่สามารถทำให้รอยยิ้มรอยยิ้มนั้นยิ้มได้ เราต้องยอมรับและเข้าใจการดื้อด้านของเราจะทำรอยยิ้มนั้นลำบากใจและเราก็ไม่มีทางจะได้รอยยิ้มนั้นอีกเลย

     วันหนึ่งในฤดูฝนที่ไร้ซึ่งฝนมีแต่เพียงแสงแดดที่ฉายลงมาจากท้องฟ้าและเมื่อตกดึกพระอาทิตย์จากท้องฟ้ากลับหายไปทิ้งไว้เพียงดวงจันทร์เพียงดวงเดียว ความแตกต่างพระอาทิตย์และพระจันทร์นั้นมีหลายอย่าง เช่น กลางวันกลางคืน พระอาทิตย์โดดเดี่ยว แต่พระจันทร์มีเพื่อนเป็นดาวมากมาย หรืออีกนัยหนึ่งทางวิทยาศาสตร์นั้นย่อมเข้าใจเป็นอีกแบบในเชิงวิชาการ เคยมองเส้นทางตอนกลับบ้านจากที่เรียนหรือที่ทำงานไหมตอนไปอีกทางแต่ตอนกลับก็ไม่จกเป็นต้องกลับทางเดิมใช่ไหม แม้จะกลับทางเดิมแต่เส้นทางเปลี่ยนไปทุกนาทีต้นไม้ข้างทางอาจใบน้อยกว่าเดิม หรือเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านั้น ก็เช่นกัน 1 วัน 1 คืน ย่อมมีเปลี่ยนเปลี่ยนแปลงที่เหมือนกันแค่เวลาตรงกัน เวลาวันนี้ตอนนี้เท่าเมื่อวานแต่จะไม่มีอะไรที่เหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นความคิดความรู้สึก

 

     บางทีความรู้สึกของคนเราช่างเข้าใจยาก แม้บางทีเรายังไม่เข้าใจในอารมณ์ของตัวเราเองเลยเพราะงั้นคงเลิกคิดที่จะเข้าใจคนอื่นไปได้ ไม่ก็ต้องพยายามเข้าใจให้มากขึ้น เท่านี้ก็เห็นแล้วว่ามันถูกแบ่งออกเป็น 2 อย่าง คือละทิ้งมันไป หรือพยายามที่จะทำต่อไป เป็นสองอย่างที่แตกต่างกันแต่มาจากจุดจุดเดียวกัน เริ่มที่เดียวกันแต่กลับขัดแย้งกันอย่างมากถ้าถึงวันนึงที่ต้องตัดสินใจอะไรไปมันคงยากเพราะอาจจะต้องแตกออกเป็น 2 ทางเลือกหรือมากกว่านั้นถ้าถึงวันนั้นจริงก็ไม่รู้หลอกว่าจะทำได้ไหม แต่มันก็คงใกล้ถึงแล้วมั้ง

 

     ปล.ขอบใจทุกคนที่แวะมาทักทาย ขอบคุณโจ๋มากที่บ้ากามได้สม่ำเสมอ ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนมาก

 

 

 

     ว่าไปก็นานมากแล้วที่ไม่ได้มีเวลามาอัพ Blog เน็ทก็มีปัญหาเข้าไม่ค่อยได้ว่าไปก็ผ่านมาเนินนานช่วงนี้ก็ถือว่ายุ่งพอควร ไหนจะเรียน ไหนจะงาน เวลาก็หมดไปพอควรแต่ก็ได้เล่นเกมบ้างเพราะงานที่ทำมีส่วนที่ทำให้ต้องเล่น ทำงานก็ดีที่ว่ารู้สึกเติบโตขึ้นมาบ้าง แต่มันเหนื่อยและต้องใช้ความรับผิดชอบมากตอนที่กำลังอัพอยู่กำลังดูนัดชิงบอลโลก แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมาย

    

     ช่วงนี้คงไม่มีไรมากแต่ก็เหมือนเดิมไม่อยากอัพ  Blog ให้หรูหราอะไรอย่ากให้เรียบๆ แบบนี้มากว่าอยากบอกว่าคิดถึงเพื่อนๆ เหมือนกัน ส่วนไอโจ๋ เมิงโพสเหรี้ยๆแบบนั้นภาพพจกูหมดกัน ยิ่งไม่ค่อยมีอยู่สัด ไปละเวียนหัวนิดๆ